Selecteer een pagina

Dit keer een wat oudere meneer in mijn praktijk…57 jaar schoon aan de haak…met de vraag ‘Pas ik, als senior, nog wel in deze jonge, snelle technologiebranche?’

Tja…wanneer komt dat moment dat je eruit moet stappen? Zonder ingrijpen van moeder natuur.

Loop een willekeurige branchebijeenkomst binnen en vraag een ‘junior’ hoe het gaat? Dan krijg je een stortvloed van cijfers, krachttermen en innovaties over je heen. In een vlammend betoog wordt verteld dat het goed gaat! En dat drukken ze uit in (double digit) groeipercentages.
Dan hebben ze ook nog eens alle ruimte in hun shirt of ze kopen het gewoon strak om daar helemaal geen misverstand over te laten ontstaan. Want in de spaarzame vrije tijd uiteraard wielrennen, obstacle runs of kickboksen of allemaal. Lardeer het met een rood randje om de ogen van slaaptekort en een zweempje poepluierlucht en voila…beeld compleet.

Vervolgens lopen we naar een senior en stellen dezelfde vraag. Dat vraag je dan meestal aan een individu waar een klein tot bovenmatig ‘vetrandje’ aan zit…boven het strak zittende overhemd (wat niet zo is omdat het getailleerd is gekocht) staat een licht gebruind hoofd…linkerhand nonchalant in de zak….rechterhand om een, bij voorkeur alcoholische, versnapering. ‘Het gaat lekker’ is het standaardantwoord. ‘Ik heb zakelijk niks te klagen’ (dan hebben we dat maar gehad) maar ik ben toch zo lekker op vakantie geweest! Heerlijke stad, heerlijk gegeten…’ Het gesprek gaat verder over de meest favoriete vrijetijd bestedingen.

Kunnen deze senioren nog wel iets toevoegen voor die stuiterballen die de branche overnemen? In het begin zeker niet. Ze rennen, vliegen, stuiteren en zijn ‘all over the place’ . Als er moment zou zijn dat ze een welgemeend advies kunnen gebruiken…probeer ze dan eerst nog maar eens te pakken te krijgen…dat red je niet meer.
Dat razen is ook goed en stuwt onze branche weer naar nieuwe dimensies en mogelijkheden. Vooral niks aan doen en lekker laten gaan.
En dan komt het moment…ergens..ooit…

Zij krijgen hun eerste ‘meltdown’ en komen tot de ontdekking dat ze ‘all over the place zijn’.
Inmiddels wel iets moois neergezet maar structuur of hanteerbaarheid zit er niet in. Confetti is prachtig…maar het ruimt zo lastig op! En dan komt de senior van pas. Hij of zij heeft het allemaal eerder gezien en meegemaakt. Met rust, ervaring, daadkracht, kennis en mantoring wordt de mannen en vrouwen weer even het perspectief en ‘place to be’ geschetst. En daarvoor eerst even goed het fundament verstevigen. Samen. En dan weer ‘los’. Stuiteren met die handel, groeien tot de volgende meltdown. Dan komt de senior weer te hulp. En zo is de senior, maar met name de combinatie, onmisbaar om de branche jong en snel te houden!

“Is daarmee je vraag beantwoord?’ Ik werp nog even een laatste blik in de spiegel, strijk nog een paar haren recht en pak mijn tas…want ik heb een afspraak. Met een stuiterbal met een meltdown.